ΜΟΥΣΑΚΑΣ Α ΛΑ ΕΛΒΕΤΙΑ

Ακόμα θυμάμαι το πολύχρωμο ημερολόγιο τοίχου,με σπιράλ και σε χαρτί ιλουστρασιόν, που μάς είχαν χαρίσει κάποιοι στενοίοικογενειακοί μας φίλοι από την Ελβετία. Κάθε αρχή του μήνα, ο πατέρας γυρνούσεπρος τα πίσω μία σελίδα, για φανεί η καινούρια εικόνα, οι μέρες και εβδομάδεςτις οποίες διανύαμε.

Οι εικόνες ήταν γεμάτες τουλίπες, γαλάζιοουρανό, πράσινα λιβάδια, ενώ ένα αίσθημα ασφάλειας και απεραντοσύνης, αναδυόταναπό το κόκκινο και το κίτρινο χρώμα, που κυριαρχούσε στις, διάσπαρτες παντού,πανέμορφες τουλίπες. Βλέπετε, γύρω στα τέλη του '60, αυτά τα λουλούδια ήτανδυσεύρετα, έως και άγνωστα στην ελληνική κουλτούρα κι εδαφική επικράτεια.

Ώρες ατέλειωτες περνούσα μπροστά σ' αυτές τιςεικόνες. Κοιτάζοντάς τες, έκανα τα πρώτα θαυμαστά, μαγευτικά ταξίδια, συντροφιάμε τη φαντασία, το όνειρο, μαζί με τη γλυκιά νοσταλγία για ό,τι είναι να 'ρθειστη ζωή μου θα έρθει. Αλλιώς, θα προσπεράσει, όπως μαθαίνω τώρα πια.

Κάθε χρόνο ερχόταν στην Ελλάδα ο Αλέκος και ηΣία, για να επισκεφτούν συγγενείς τους, γονείς κι εμάς. Σε κάπως προχωρημένηηλικία γνωρίστηκαν και παντρεύτηκαν, καθώς ετοίμαζαν κι οι δυο τα χαρτιά τουςγια να φύγουν ως μόνιμοι μετανάστες στην Ελβετία. Εκεί, τους περίμενε σταθερήκαι αρκετά ξεκούραστη εργασία σε μεγάλη βιομηχανία χαρτικών ειδών.

 Λιγομίλητη και αρκετά συνεσταλμένη,ήρθε για πρώτη φορά στο σπίτι μας η Διονυσία (Σία), τις παραμονές του γάμου τηςμε τον Αλέκο, τον ψαρά. Ερχόταν από κάποιο πολύ φτωχό χωριό της Φωκίδας, στο οποίοείχε γεννηθεί και μεγαλώσει, λέγοντας το ψωμί, ψωμάκι, όπως και οι άλλοισυντοπίτες της εκεί. Η, ψυχοπονιάρα, μητριά του μπαμπά μου, και κραταιά γιαγιάμου, ήταν α υ τ ή που στεφάνωσε το ευτυχές ζεύγος!

 Σοκολάτες, πλαστικές μπάλες, θαλάσσης μια θεόρατη πλουμιστή κούκλα, καρτ ποστάλ και ημερολόγια ήταν τα δώρα πουπρόσφεραν χαρά σ' εμένα όταν ερχόταν στην Καβάλα και τα πέριξ. Όμως, η μαμά μουγέμιζε άγχος, αγωνία στη σκέψη και μόνο του μεσημεριανού τραπεζιού, που έπρεπενα ετοιμάσει σε τούτη την επίσκεψη.

 Γιατί, ο Αλέκος δεν έμοιαζε καθόλουστον ρώσο πρόσφυγα Ιβάν με το ανέμελο σορτσάκι, τον γειτονικό Ελβετό και άντρατης ερωτοχτυπημένης γεροντοκόρης Τούλας -που όλη η γειτονιά μαζευτήκαμε και τηνπαντρέψαμε άρον άρον, ώστε να μην τρελαθεί από τον χωρισμό της με έναν άλλο(άσχετο) αρραβωνιάρη Αλέκο.

Ο δικός μας Ελβετός φορούσε χρυσό ρολόι σινιέανοιχόχρωμο κουστούμι και η ψηλοτάκουνη, μ' ένα μαλλί ίσαμε μισό μέτρο ξυσμένο,σύζυγός του δ ε ν έτρωγε ούτε μπουκιά ψωμί πια. Και οι δυο τους τιμούσανδεοντως τον μουσακά της μαμάς, αλλά βρε παιδί μου. μουσακάς χωρίς να φας καιλίγο ψωμί, λέει;

Καλά, ο Αλέκος έτρωγε κάνα δυο κόρες ψωμάκι.Όση ώρα, δηλαδή, μας έλεγε πως εκεί στην Ελβετία ο κόσμος παίρνει κάτιφρατζόλες από τα ζαχαροπλαστεία και super market μόνο για το πρωινό. Α! αν δεν είναι κλεισμένη σεαεροστεγλες περιτύλιγμα, η Σία ούτε που δοκιμάζει τη φρατζόλα, κατέληγε μεστόμφο ο άντρας της εκ Φωκίδας κοντοστούπας με το κατακόκκινο lip gloss.

Γρήγορα τα 'κονόμησαν ο Αλέκος και η Σία,έτσι έπαψαν να έρχονται στη γενέθλια πατρίδα τους. Προτιμούσαν τις χιονισμένεςΆλπεις, το Κάπρι ή τη Βενετία και να στέλνουν έγχρωμες φωτογραφίες τους -κάτιτο οποίο έπαψε κι αυτό. Η δε Τούλα, του Ιβάν, απορροφήθηκε εντελώς σε απορροφητήρες,στεγνωτήρια ρούχων, πιάτων και στους δυο κατάξανθους golden boys χρηματιστέςγιους της.

 Κάτι η life style κοσμοπολίτικη ζωή,λίγο ο σκέτος μουσακάς και οι ψεύτικές βλεφαρίδες στο μάτι, έκαναν τηνυπερήλικη πια  Σία να τρώει ξανά άφθονο ψωμάκι. Με πενιχρό οικονομικόαποθεματικό, μόνη και δίχως καβάντζα καμιά, επέστρεψε στα πάτρια εδάφη. Βέβαια,τη γενικότερη οικονομική κρίση, που ταλανίζει τόσο όλους μας,  δεν τηνπρόλαβε, αφού 'λεφυγε' πριν τρεις μήνες.

Χρυσούλα Βακιρτζή.